Runaway Boy 2: Horror Escape

ანალიზის ავტორი: AppCompare

საერთო ტელეფონზე Runaway Boy 2: Horror Escape-ის ცდა შეიძლება პატარა ოჯახურ შეჯიბრად იქცეს: ერთი მოთამაშე სახლს იკვლევს, შემდეგ კი მოწყობილობას სხვას გადასცემს და ერთმანეთს უზიარებთ, სად დაიკარგა დრო ან რომელი გადაწყვეტილება აღმოჩნდა სარისკო. ამ თამაშში ასეთი საუბარი განსაკუთრებით ბუნებრივია, რადგან გამოცდილების მნიშვნელოვანი ნაწილი გარემოს დამახსოვრებასა და საკუთარი შეცდომების გააზრებაზე დგას. თუმცა ცდა ჯობს რიგრიგობით მოაწყოთ და არა ერთდროულად ეკრანზე ხელების შეყოფით — როცა მოთამაშე დაძაბულ მომენტში მოძრაობას ცდილობს, გვერდიდან შეხებამ შეიძლება მხოლოდ აურზაური შექმნას.

ოჯახურ ან საერთო მოწყობილობაზე წინასწარ შეათანხმეთ, ვის ანგარიშზე ან პროფილზე თამაშობთ და ვინ იღებს გადაწყვეტილებას შესაძლო შესყიდვებზე. მე ამას განსაკუთრებით გავითვალისწინებდი, თუ ტელეფონს ბავშვიც იყენებს: თამაში უფასოდ იწყება, მაგრამ შიდა ნივთები ცალკე ფასიანია, ამიტომ უმჯობესია ბავშვმა იცოდეს, რომ თამაშში შემოთავაზება ავტომატურ თანხმობას არ ნიშნავს. ეს მარტივი შეთანხმება თავიდან აგარიდებთ შემთხვევით ხარჯსა და გაუგებრობას.

რიგრიგობით თამაში და მოწყობილობის გაზიარება

ერთობლივი თამაშის ყველაზე სასარგებლო წესი ჩემთვის ის არის, რომ თითოეულმა მოთამაშემ საკუთარი ცდა დამოუკიდებლად გაიაროს. მაყურებელს შეუძლია რჩევა მისცეს, მაგრამ ჯობს არ უკარნახოს ყველა მოძრაობა: ასე მოთამაშე თავად სწავლობს სახლის განლაგებას და შემდეგ უკეთ ხვდება, რატომ იმუშავა ან არ იმუშავა მისმა გეგმამ. თუ რამდენიმე ადამიანი თამაშობს, მოკლედ ჩაინიშნეთ ან უბრალოდ დაიმახსოვრეთ, რომელი მიმართულება უკვე შეამოწმეთ; ერთი და იმავე გზის გაუცნობიერებლად გამეორება დროს კარგავს.

საერთო ეკრანი მეგობრებთანაც გამოდგება, როცა თითოეული მოკლე მონაკვეთს თამაშობს და შემდეგ ტელეფონს სხვას გადასცემს. ეს უფრო სახალისოა მათთვის, ვისაც სხვისი გადაწყვეტილებების ყურება მოსწონს, ვიდრე მათთვის, ვინც თამაშის დროს სრულ სიჩუმესა და მარტო ყოფნას ამჯობინებს. თუ დევნის სცენა მაყურებელსაც ძაბავს ან მოთამაშეს ყურადღებას უფანტავს, ჯობს რჩევები მხოლოდ მცდელობებს შორის გაცვალოთ.

სანამ ბავშვი თამაშს დაიწყებს

ასაკობრივი შეფასება 3+ შეიძლება მშობელს საწყის ორიენტირს აძლევდეს, მაგრამ მე მას ბავშვის რეაქციაზე დაკვირვების შემცვლელად არ მივიჩნევდი. საშიში სახლის გარემო და დევნის მოლოდინი ზოგისთვის საინტერესო დაძაბულობაა, სხვას კი შეიძლება აშინებდეს. პირველ ცდაზე უფროსთან ერთად თამაში კარგი გზაა იმის სანახავად, როგორ იღებს ბავშვი ატმოსფეროს, რამდენად მშვიდად რეაგირებს მოულოდნელ საფრთხეზე და სურს თუ არა გაგრძელება.

აქ მნიშვნელოვანია, ბავშვს წინასწარ აუხსნათ თამაშის მარტივი მიზანი და მისცეთ უფლება, შეჩერდეს, თუ აღარ სიამოვნებს. ეს არ ნიშნავს, რომ თამაში ყველასთვის ზედმეტად საშიშია; უბრალოდ ასაკობრივი ნიშნული და ინდივიდუალური მგრძნობელობა ერთი და იგივე არ არის. უფრო პატარა მოთამაშისთვის მშვიდი თავგადასავალი ან თავსატეხი შეიძლება უკეთესი არჩევანი იყოს, განსაკუთრებით თუ დევნის სცენები მას აფრთხობს.

მე ასევე ცალკე გავმიჯნავდი თამაშის შინაარსზე თანხმობასა და ხარჯვის ნებართვას. ბავშვმა შეიძლება სიამოვნებით ითამაშოს, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ შეუძლია ფასიანი ნივთის შეძენა. ოჯახში წინასწარ შეთანხმებული წესი — შესყიდვის შესახებ უფროსს ჰკითხოს — უფრო პრაქტიკულია, ვიდრე იმ იმედად ყოფნა, որ խաղացող бүр өөрөө төлбөрийн შეთავაზებას зүгээр გადახურავს.

არჩევამდე წაკითხვა ღირს

---

Flightradar24: როგორ აქცევს ფრენების ყურება ცნობისმოყვარეებს საზოგადოებად

როცა რიტმი წყდება, რამდენად საიმედოა Tiles Hop

Spotify მუსიკას არჩევს ჩვენთან ერთად და ჩვენს ნაცვლად

Xiaomi-ის ამინდის აპზე გადასვლა: როდის ღირს და რას დაკარგავთ

ფერების შევსების მშვიდი რიტუალი: რატომ გვიზიდავს Coloring Games

eBay-ის აპი: იშვიათი ნივთების ძიება და გაყიდვა მოთმინებას მოითხოვს

---

რამდენად შეეფერება სხვადასხვა მოთამაშეს

ამ თამაშს ყველაზე მეტად იმ ადამიანს შევთავაზებდი, ვისაც მოკლე სესიებში ერთი კონკრეტული გამოწვევის გაუმჯობესება მოსწონს. თუ მოზარდი ან ზრდასრული მოთამაშე სიამოვნებით აკვირდება გარემოს, იმახსოვრებს გზებს და წარუმატებელი მცდელობის შემდეგ ახალ გეგმას ცდის, გაქცევის ფორმატი მას კარგი დროის გასაყვანად გამოადგება. ის ასევე უხდება მეგობრებს, რომლებსაც მოსწონთ მორიგეობით თამაში და ერთმანეთისთვის პრაქტიკული რჩევების გაზიარება.

სხვა არჩევანი სჯობს მოთამაშეს, რომელსაც ერთი მოწყობილობის სხვასთან გაზიარება აღიზიანებს, დევნის ატმოსფერო აშინებს ან წარუმატებლობის შემდეგ განმეორება არ სურს. ასევე, თუ სახლში ეკრანთან თამაშისას ბევრი ხმაური და შეწყვეტაა, დაძაბული მონაკვეთის გავლა შეიძლება მოუხერხებელი გახდეს. ასეთ შემთხვევაში მშვიდი, პაუზებისთვის უფრო შესაფერისი თავგადასავალი უკეთ მოერგება ყოველდღიურ გარემოს.

თუ ბავშვსა და უფროსს ერთი ტელეფონი აქვთ, წინასწარ გადაწყვიტეთ, ვის დროს ითამაშებთ და როდის გადაეცემა მოწყობილობა სხვას. ეს განსაკუთრებით სასარგებლოა მაშინ, როცა ერთ ადამიანს ერთი მცდელობის დასრულება უნდა, მეორე კი მოუთმენლად ელოდება თავის რიგს. შეთანხმებული რიგი თამაშს უფრო სასიამოვნოს ხდის და ეკრანზე შეხებით გამოწვეულ შეცდომებსაც ამცირებს.

Runaway Boy 2: Horror Escape არის სათავგადასავლო თამაში, რომელიც მაშინვე გასაგებ მიზანს გაძლევს: საშიში სახლიდან უნდა გაიქცე, სანამ ბებია მოგაგნებს. მე მისი გამოცდისას ყველაზე მეტად სწორედ ეს მარტივი, მაგრამ დაძაბული იდეა მომეწონა. აქ არ გჭირდება გრძელი ახსნა ან რთული სიუჟეტური შესავალი — სივრცეში შედიხარ, საფრთხეს გრძნობ და სწრაფად იწყებ გამოსასვლელის ძებნას.

თამაში შექმნილია Sprigame-ის მიერ და უფასოდ არის ხელმისაწვდომი. ის Android-ისთვის არის გათვლილი და მუშაობს მინიმუმ 7.1 ვერსიიდან. ასაკობრივი შეფასება 3+ აქვს, თუმცა ჩემი აზრით, ეს ნიშანი მხოლოდ ასაკობრივ შესაბამისობას ეხება და არა იმას, რომ დაძაბული ატმოსფერო ყველა პატარა მოთამაშისთვის კომფორტული იქნება. თუ ბავშვს მოულოდნელი დევნა ან საშიში სახლის გარემო აშინებს, ჯობს პირველად უფროსთან ერთად სცადოს.

პირველი მიზანი მარტივია, მაგრამ შესრულება — არა

პირველივე წუთებში თამაშის მთავარი ამოცანა ნათელია: უნდა გაიქცე და გადარჩე. ეს კარგი დასაწყისია მათთვის, ვისაც სწრაფი, პირდაპირი თავგადასავალი მოსწონს. მე არ მომიწია მენიუებში დიდხანს გარკვევა ან წესების დამახსოვრება. მთავარი ყურადღება მაშინვე გარემოს შესწავლაზე გადავიტანე — სად შეიძლება იყოს გასასვლელი, რომელი ადგილი იმალება თვალს და როგორ მოვიქცე, როცა საფრთხე ახლოვდება.

ამ ტიპის თამაშებში პირველი მიზანი ხშირად მხოლოდ ფორმალური დავალებაა, მაგრამ აქ ის მთელ გამოცდილებას მიმართულებას აძლევს. სახლის ყოველი კუთხე პოტენციურ გზად ან ხაფანგად აღიქმება. ერთი შეხედვით ჩვეულებრივი ოთახი შეიძლება უსაფრთხო თავშესაფარი იყოს, მაგრამ იმავე დროს დროის დაკარგვაც დაგიჯდეს. ამიტომ ჩემი რჩევაა, თავიდანვე არ იჩქარო ყველა სივრცის ზედმიწევნით შემოწმება. ჯერ დაიმახსოვრე გარემოს ძირითადი განლაგება და მხოლოდ შემდეგ დაიწყე უფრო თამამი ძებნა.

თამაშის ამოცანა განსაკუთრებით კარგად მუშაობს მოკლე სესიებში. მაგალითად, თუ საღამოს რამდენიმე თავისუფალი წუთი გაქვს და გინდა ისეთი თამაში, რომელიც პირდაპირ მოქმედებაში გადაგიყვანს, ეს ფორმატი მოსახერხებელია. ერთი მცდელობა შეიძლება სწრაფად დასრულდეს, მაგრამ შემდეგ უკვე იცი, სად დაუშვი შეცდომა და რა უნდა შეცვალო. ამ განმეორებად ციკლს აქვს აზრი მხოლოდ მაშინ, თუ მოთამაშე მარცხს სასწავლო გამოცდილებად აღიქვამს და არა უსამართლო დასჯად.

როგორ ვიგრძენი პროგრესი

აქ პროგრესის მთავარი ნიშანი ახალი ეკრანის ან დიდი ჯილდოს მიღება კი არა, საკუთარი ცოდნაა. პირველ ცდაზე სახლი ქაოსურად გამოიყურება. ცოტა ხნის შემდეგ კი იწყებ იმის შემჩნევას, რომ კონკრეტულ სივრცეებს განსხვავებული მნიშვნელობა აქვთ: ზოგი მიმართულებას გაჩვენებს, ზოგი დამალვის შესაძლებლობას გაძლევს, ზოგი კი უბრალოდ დროს გაკარგვინებს.

ეს ისეთი პროგრესია, რომელსაც თამაში პირდაპირ არ გიკითხავს, მაგრამ მოთამაშე მაინც გრძნობს. როცა მეორედ ან მესამედ შედიხარ, უკვე უკეთ აფასებ რისკს. იცი, როდის ღირს გზის გაგრძელება და როდის არის უფრო გონივრული უკან დახევა. ჩემთვის ეს იყო თამაშის ერთ-ერთი ძლიერი მხარე, რადგან გამარჯვება მხოლოდ სწრაფ რეაქციაზე აღარ არის დამოკიდებული — საჭიროა დაკვირვება და მეხსიერებაც.

თუ ელოდები მკაფიოდ გამოყოფილ დონეებს, უამრავ განბლოკვას ან მუდმივად ახალ სისტემებს, შეიძლება გამოცდილება უფრო მოკრძალებული მოგეჩვენოს. აქ მოტივაცია პირველ რიგში გაქცევის მცდელობის გაუმჯობესებიდან მოდის. შენ თვითონ ქმნი პროგრესის შეგრძნებას: უკეთ იცნობ გარემოს, ნაკლებ შეცდომას უშვებ და უფრო დიდხანს ინარჩუნებ სიმშვიდეს.

ჩემი პრაქტიკული რჩევა ასეთია: ყოველი წარუმატებელი მცდელობის შემდეგ ნუ დაიწყებ დაუყოვნებლივ იმავე მოქმედებების გამეორებას. გაიხსენე ზუსტად სად დაგინახეს, რატომ აღმოჩნდი ჩიხში და რომელი გზა დაგაკარგვინა ყველაზე მეტი დრო. ამ პატარა ანალიზით თამაში ბევრად უფრო საინტერესო ხდება, ვიდრე შემთხვევითი სირბილით.

სირთულის ზრდა და სამართლიანობის შეგრძნება

Runaway Boy 2: Horror Escape-ის დაძაბულობა იმაში მდგომარეობს, რომ უსაფრთხოება მუდმივი არ არის. როცა გგონია, რომ გზა იპოვე, შეიძლება კვლავ მოგიწიოს მიმართულების შეცვლა. ამგვარი წნეხი კარგად უხდება საშინელებათა სახლის თემას, რადგან მოთამაშეს მოდუნების საშუალებას ბოლომდე არ აძლევს.

ჩემთვის სირთულის ყველაზე საინტერესო ნაწილი ის იყო, რომ გამოწვევა მხოლოდ სწრაფ მოძრაობაში არ გამოიხატება. საჭიროა სწორი მომენტის შერჩევა. თუ ძალიან ადრე იმოქმედებ, შეიძლება საფრთხეს პირდაპირ შეხვდე; თუ ზედმეტად დიდხანს დაელოდები, დრო და სივრცე დაგეკარგება. სწორედ ეს არჩევანი ქმნის თამაშის რიტმს — ხან სწრაფად უნდა იმოქმედო, ხან კი რამდენიმე წამით გაჩერება უფრო ჭკვიანური გადაწყვეტილებაა.

ამავე დროს, ასეთი დიზაინი ყველასთვის არ იქნება სასიამოვნო. მოთამაშეს, რომელსაც მშვიდი კვლევა, მშვიდი თავსატეხები ან პროგრესის მუდმივი ჯილდოები ურჩევნია, დევნის თემაზე აგებული განმეორებები შეიძლება დამღლელი აღმოჩნდეს. მე მას არ შევარჩევდი იმ ადამიანისთვის, ვისაც წარუმატებელი მცდელობის შემდეგ თავიდან დაწყება აღიზიანებს.

სირთულის დასაძლევად ყველაზე ეფექტური მიდგომა ჩემთვის იყო გარემოს ეტაპობრივად შესწავლა. პირველ ცდაზე ყველაფრის გაკეთების მცდელობა ცუდი იდეაა. ჯობს ჯერ ერთი მიმართულება შეამოწმო, დაიმახსოვრო საფრთხის მომენტი და შემდეგ სხვა გზაზე გადახვიდე. ასე თამაში ნაკლებად ჰგავს ქაოსურ გაქცევას და უფრო ჰგავს პატარა ტაქტიკურ ექსპერიმენტს.

რა გაჩერებს თამაშში და რა შეიძლება დაგღალოს

თამაშის შენარჩუნების ძალა მის მოკლე, განმეორებად მცდელობებშია. როცა იცი, რომ გაქცევა თითქმის გამოგივიდა, ბუნებრივად გიჩნდება სურვილი, კიდევ ერთხელ სცადო. ეს განსაკუთრებით მუშაობს მაშინ, როცა წინა მარცხის მიზეზი გასაგებია. თუ შეცდომა შენს გადაწყვეტილებას უკავშირდება, შემდეგი მცდელობა მიზანმიმართული ხდება.

თუმცა ამავე მექანიკას მეორე მხარეც აქვს. თუ ერთსა და იმავე მონაკვეთში ხშირად ჩერდები და ვერ ხედავ ახალ პროგრესს, მოტივაცია შეიძლება სწრაფად შემცირდეს. ამიტომ თამაშისგან ყველაზე მეტს მიიღებს ის, ვინც მცირე მიზნებს დაისახავს: ჯერ გარემოს გაცნობას, შემდეგ კონკრეტული რისკის თავიდან აცილებას და ბოლოს სრულ გაქცევას. ასეთი მიდგომა წარუმატებლობას ნაკლებად გამაღიზიანებელს ხდის.

მნიშვნელოვანია ისიც, რომ თამაში უფასოა, მაგრამ აქვს შიდა შესყიდვები — თითოეული საქონელი 9,00 ₾ ღირს. ეს აუცილებლად უნდა გაითვალისწინო, თუ მოწყობილობას ბავშვი იყენებს. მე გირჩევდი, ნებისმიერი შეძენის წინ ყურადღებით გადაამოწმო, რას იღებ და ნამდვილად გჭირდება თუ არა. უფასოდ დაწყება კომფორტულია, მაგრამ დამატებითი ნივთების შეთავაზებამ შეიძლება გამოცდილების ხარჯვის ნაწილი შეცვალოს.

ჩემთვის საუკეთესო გამოყენების სცენარი იყო მოკლე შესვენება, როცა მინდოდა სწრაფი დაძაბულობა და არა ხანგრძლივი სიუჟეტური კამპანია. მაგალითად, ტრანსპორტის მოლოდინში ან დღის ბოლოს რამდენიმე მცდელობა საკმარისია. უფრო გრძელი თამაშის სესიის დროს კი განმეორებითი გაქცევები შეიძლება ერთფეროვანი გახდეს, განსაკუთრებით მაშინ, თუ უკვე იცი გარემოს ძირითადი ხრიკები.

ვის შევადარებდი და ვის ვურჩევდი

ჩვეულებრივ სათავგადასავლო თამაშებთან შედარებით, ეს პროექტი უფრო მეტად ერთ კონკრეტულ ემოციაზეა აგებული: გაქცევის შიშზე. მასში ნაკლებად ეძებ ფართო სამყაროს, რთულ პერსონაჟებს ან ხანგრძლივ მოგზაურობას. თუ სხვა თამაშებში გიზიდავს თავისუფალი კვლევა და ბევრი განსხვავებული აქტივობა, აქ უფრო კონცენტრირებული გამოცდილება დაგხვდება.

საშინელებათა გაქცევის თამაშებს შორის მისი უპირატესობა ჩემთვის მარტივი შესვლა და მკაფიო მიზანია. არ გჭირდება დიდი დროის დახარჯვა იმის გასაგებად, რა უნდა გააკეთო. სანაცვლოდ, უნდა მიიღო ის, რომ მთავარი სიამოვნება გარემოს დამახსოვრებასა და უკეთეს მცდელობაშია, არა მუდმივად ახალი შინაარსის გახსნაში.

მე მას ვურჩევდი მოთამაშეს, რომელსაც მოსწონს დაძაბული მოკლე სესიები, დევნის ატმოსფერო და ისეთი გამოწვევა, სადაც დაკვირვება სწრაფ რეაქციაზე არანაკლებ მნიშვნელოვანია. ასევე კარგი არჩევანია მათთვის, ვისაც სურს უფასოდ სცადოს საშინელებათა სახლის თემაზე აგებული თავგადასავალი. პირიქით, სხვა ვარიანტი ჯობს მათთვის, ვინც ეძებს მშვიდ თავსატეხებს, დიდ ისტორიას ან პროგრესის მკაფიო სისტემას.

ტექნიკური მხარე და ყოველდღიური კომფორტი

თამაში ამჟამად 0.3.2 ვერსიაშია და Android-ის მინიმალური მოთხოვნა 7.1 არის. ეს ნიშნავს, რომ შედარებით ძველ მოწყობილობაზეც შეიძლება მისი გამოცდა, თუმცა რეალური კომფორტი მაინც კონკრეტულ ტელეფონზეა დამოკიდებული. ჩემი რეკომენდაციაა, თამაშის დაწყებამდე დახურო ზედმეტი აპები, განსაკუთრებით თუ მოწყობილობა უკვე დატვირთულია.

მობილურ თამაშში მართვის სიმარტივე კრიტიკულია, რადგან დაძაბულ მომენტში ეკრანზე ზედმეტი მოძრაობა ადვილად იწვევს შეცდომას. ამიტომ პირველივე სესიაში ყურადღება მიაქციე არა მხოლოდ გაქცევის გზას, არამედ იმასაც, რამდენად ზუსტად ასრულებს თამაში შენს მოქმედებებს. თუ მოძრაობისას ხშირად გერევა მიმართულება, ნუ დააბრალებ ყველაფერს საკუთარ რეაქციას — ზოგჯერ სჯობს უფრო ნელა ითამაშო და ეკრანზე თითის პოზიცია წინასწარ მოამზადო.

თამაშის ასაკობრივი ნიშანი 3+ არის, მაგრამ საშიში ატმოსფერო მაინც გასათვალისწინებელია. პატარა მოთამაშისთვის კარგი იდეაა, პირველ ეტაპზე უფროსმა აჩვენოს, როგორ მუშაობს გაქცევის მიზანი და როგორ შეიძლება თამაშის შეჩერება. ეს განსაკუთრებით სასარგებლოა მაშინ, თუ ბავშვი მოულოდნელ გამოჩენებზე ან დევნის ხმოვან ეფექტებზე მგრძნობიარეა.

ჩემი საბოლოო შეფასება პროგრესისა და რიტმის შესახებ

Runaway Boy 2: Horror Escape ჩემთვის არის კონკრეტულ იდეაზე ფოკუსირებული სათავგადასავლო თამაში. მისი ადრეული მიზანი მკაფიოა, პროგრესი კი ძირითადად მოთამაშის ცოდნაში გროვდება. რაც უფრო კარგად იმახსოვრებ სახლს და საფრთხის მომენტებს, მით უფრო გააზრებული ხდება ყოველი ახალი მცდელობა.

მისი მთავარი სიძლიერე ის არის, რომ გაქცევის ამოცანა სწრაფად გასაგებია, მაგრამ წარმატება ავტომატურად არ მოდის. თამაში გაძალებს, იფიქრო გზაზე, რისკზე და სწორ მომენტზე. ამით ის უფრო საინტერესოა, ვიდრე უბრალო სირბილის თამაში, თუმცა ნაკლებად დამაკმაყოფილებელი იქნება მათთვის, ვისაც მრავალფეროვანი განბლოკვები და მუდმივი ახალი მიზნები სჭირდება.

ჩემი აზრით, ყველაზე სწორი მოლოდინი არის მოკლე, განმეორებადი საშინელებათა თავგადასავალი, სადაც გამარჯვება გარემოს შესწავლით და შეცდომების გაანალიზებით მოდის. უფასოდ დაწყება მის გამოცდას ამარტივებს, მაგრამ შიდა შესყიდვების არსებობის გამო ხარჯვის კონტროლი მნიშვნელოვანია. თუ გინდა სწრაფად ჩაერთო გაქცევის სცენარში და არ გაწუხებს მცდელობების გამეორება, ეს თამაში ღირს საცდელად.

Sprigame-ის ნამუშევარს მე განსაკუთრებით იმ ადამიანს შევთავაზებდი, ვისაც მეგობართან ერთად ტელეფონზე საშიში, მაგრამ მარტივად გასაგები თამაში სურს. შეგიძლიათ ერთმანეთს გაუზიაროთ გზები, შეადაროთ შეცდომები და ნახოთ, ვინ შეძლებს სახლიდან გასვლას უფრო გააზრებული მოქმედებებით. ხოლო თუ შენთვის მთავარი გრძელი ამბავი, მშვიდი ტემპი ან მრავალფეროვანი პროგრესია, ამ შემთხვევაში სხვა სათავგადასავლო თამაში უფრო კარგი არჩევანი იქნება.